کوچیک که بودم همیشه دلم یه اسب سفید می خواست که باهاش به تاخت برم ...

وقتی بزرگتر شدم یه بار تو ساحل کیش سوار یه اسب سفید شدم .... ولی اصلا اون لذتی

رو که تو رؤیاهام تصور می کردم نداشت .......

الان می فهمم که بعضی وقت ها لذت تو رؤیا خیلی بیشتر از لذت تو واقعیته  !!!

و الان می بینم که بیشتر کارایی که قبل از کنکور می خواستم انجام بدم اون لذتی رو

که با رؤبا هام می ساختم نداره...

ولی هنوز نتیجه ای نگرفتم .... آیا ما باید با رؤیا هامون زندگی کنیم یا این که رؤیا ها باید

با ما زندگی کنن ؟........

---------------------------------------------

(راستی خیلی بی معرفتی !!! خیلی خیلی خیلی .... هم تو و هم تو ! هر دوتون

... گر چه هیچ کدوم همدیگه رو نمیشناسین ولی تو بی معرفتی مثل هم هستین !!!)

راستی چی شد ؟ چه جوری شد؟ اینجوری عاشقت شدم؟

شاید میگم تقصیره توست ... تا کم شه از جرم خودم !

-----------------------------------

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ

گریه کردم و نوشتم " نازنینم یا تو یا مرگ "

اینم از کنکور ......... همه چیز ۱ ماه دیگه معلوم میشه !!! هیچ چیز قابل پیش بینی نیست

همه ی نگاه ها به ـــــــــــــ دوخته شده ..... و من اولین تابستونی رو تجربه خواهم کرد که به فکر کنکور

نیستم

من + من = من ......

تو  + تو = تو ........

من + تو = من !!!

تو + من = ؟ ( امکان نداره !)

پس نتیجه می گیریم فقط من هستم و اون (نه تو )..... !

۱-سلام

۲-.......

۳-یه سلام دیگه!!!

۴-من به تو نمی گم خداحافظ....!!!

چرا مردم نمی فهمند که لادن اتفاقی نیست؟

اگه این فقط یه خوابه ... تا ابد بذار بخوابم

                                          بذار آفتاب شم و تو خواب ... از تو چشم تو بتابم

بذار اون پرنده باشم .....که با تن زخمی اسیره 

                                          عاشق مرگه که شاید .... توی دست تو بمیره

صدا كن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد
در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف درمتن ادراك يك كوچه تنهاترم
بيا تابرايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است
و تنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي كرد
و خاصيت عشق اين است
كسي نيست
بيا زندگي را بدزديم آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم
بيا زودتر چيزها را ببينيم
ببين عقربك هاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي كنند
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي ام
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را

سهراب سپهری

روزی آن شاپرک  شاد سپید                می پرید از لب آن شاخه ی بید

باد از صبح ؛ هیاهو می کرد                   باغبان خنده ز گل ها می چید

نسترن مژده به نرگس می داد              زهره از قلب فلک می خندید

ابر هم نم نم شادی می ریخت               قاصدک سر به هوا می رقصید

ناگهان بلبل از آن منظر دور                     پر زنان تا به سر سرو رسید

همگان مضطرب و غرق سکوت                بلبل  از  آمدنم  داد  نوید

آمدم تا سفر آغاز کنم                           سفری دیگر از این باغ امید

(نوید)

وفا مجوی ز خوبان که در شکستن عهد

                                                     چو در شکست سر زلف خود سبک دستند